Duygu yüklü bir hikaye paylaşmak istedim, mendil, peçete ne varsa hazırlayın...
Anne, altı yaşındaki lösemiyle savaşan oğluna
bakarken dalıp gitmişti. Kalbi, acı içinde olmasına rağmen, kararlılık duygusunun
da etkisini hissediyordu. Her ebeveyn gibi o da oğlunun büyümesini ve
umutlarını gerçekleştirmesini istemişti. Ama bu, artık mümkün değildi.
Löseminin buna fırsat tanıması olası değildi. Oysa o oğlunun hayallerini
gerçekleştirmesini istiyordu. -
"Bob! Büyüyünce ne olmak istediğini hiç
düşündün mü? Hayatında neler olmasını dilediğin ve hayal ettiğin oldu mu?"
diye sordu. -
"Anneciğim, ben büyüyünce hep itfaiyeci olmak istedim".