hayata dair etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayata dair etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Ocak 2023 Salı

arşivden bir şeyler

Neredeyse 5 yıl önce yazıp, taslaklarda bıraktığım bu yazımı hiç de değiştirmeden yayına alıyorum. bir şeyler beni yine zorlamış üzmüş olacak ki kırgınlık falan demişim... Arşivden de bir fotoğraf ekleyelim madem...




Son zamanlarda bloga eskisi kadar içerik yükleyemiyorum. Aslında hayat son bir yılda çok daha hızlı akıyor. İşte tam da bu sebepten yazamıyorum sanırım. Sadece zamansızlık değil elbette sebep. Biraz da kırgınlık...

Hayat hep hediyeler sunuyor bize. Tabi bir yandan da canımızı acıtan şeyler olmuyor değil... Maalesef hayatın gerçekleri bunlarmış. Hayat her zaman toz pembe değil. İkinci bebeğin hayatımıza katılmasıyla evimiz de sosyal hayatımız da güncellendi. Eh bir güncelleme lazım elbette değil mi? Gitmesi gerekenler, miyadı dolanlar -maalesef- gitti... Oysa kalbimiz ne kadar büyük! Herkese yer var öyle değil mi?
Benim hayatımdan sildiğim yada çıkardığım insan yoktur. Düşündüm de tekrar, evet yok! Yani kimseyi tek kalemde silmemişim ömrümde... En fazla uzaklaşmışımdır. Bazı insanlar vardır, keskin uçludur onların sözleri, hareketleri... İşte onlardan uzaklaşmayı tercih ederim. İyi mi kötü mü bilemem elbette ama böyleyim.
Yaşadığım kırgınlıklar ve mutluluklar için kimseyi adres göstermem, gösteremem. Çok canım acısa da silip atamam. Bilirim ki su akar, yolunu bulur...
Hayat kime, ne sürprizler hazırlıyor bilinmez...
Çok bunaldığım zaman düşünürüm, hayat duracak olsaydı, annemi kaybettiğimde dururdu. Her şey biter, ben de biterdim. Öldürmeyen acı güçlendirmiş,  kalbim bilenmiş demek ki...
Belki de daha güçlüyüm artık, kim bilir? Siz siz olun karşınızdakini sınamayın, neye ne zaman patlayacağı belli olmaz insanların 


Hayat kısa, kuşlar uçuyor...

26 Kasım 2021 Cuma

eller havaya

Pandemiden önce (2017 yılında) yazdığım bir yazı taslaklarda kalmış yeni fark ettim. Sosyal medya arkadaşlıkları, eventleri ve iş birlikleri üzerine bir şeyler yazmışım. Kimse üstüne alınmasın ama gerçekten de bir biz normaliz gibi değil mi olaylar...

Hadi bakalım ne benzetmeler yapmışım, siz de bana katılıyor musunuz? Siz de bir biz normaliz diyor musunuz benim gibi :))
Yazar burada ironi yapar :) 



Bir süredir kendimi bir televizyon programı izler gibi hissediyorum. Öyle sıradan bir televizyon programı da değil, eskilerden meşhur bir program: Mustafa Keser
Neden?
Size bazı olaylar karşısında nasıl hissettiğimi anlatmaya çalışayım. Sanki televizyon programını açmışım da ortama ayak uyduruyor, Mustafa Keser ve saz ekibini alkışlıyorum. Hani telefonla istek parçalar geliyor, Mustafa Keser canlı performans yapıyor, mendil sallıyor. İzleyiciler kah oynuyor, kah mendil sallıyor, hiç olmazsa alkış ile ritm tutuyor. Kanalı bir türlü değiştiremiyorum. Nereye baksam karşımda ''hobaaaa, mendiller havaya...''
Sosyal medyada sanki kanal kanal geziyorlar. Körler sağırlar birbirini ağırlar misali her güne bir ''hobaaaaa, haydeeeee, eller havaya'' 
Belki daha bir gün önce ''ben onunla aslaaaaa yan yana gelmem'' diyenleri sahnede kol kola görmek mümkün, parçanın büyüsüne kapılıp Erkilet Güzeli türküsü bir ağızdan söyleniyor. Bir bakıyorsunuz ''bu sazcıdan nefret ederim, ne kadar da kendini beğenmiş'' diyen vokal arkadaşı sazcı ile yanak yanağa poz veriyor. Program biter bitmez yine dişler bileniyor, gizli savaş aletleri ortaya çıkıyor. Bu programın bir özelliği de araya reklam almaması! Yani kesintisiz izlenebiliyor. Neden derseniz türküler içinde ''ürün yerleştirme'' var. 
Herkes her şeyi biliyor tabi ki. Hatta herkes en çok kendisinin bildiğini de biliyor. Tabi ki en iyi sizsiniz, diğerleri kaç fırın ekmek yese bir SİZ olamaz. Yanınızda saz çalan arkadaşınız tabi ki de sizden iyi icra edemiyor, siz bir tanesiniz!! En çok alkışı siz hak ediyorsunuz, yanınızdaki sizden faydalanmış oluyor. Herkes kendi alanında kral, kraliçe...
Oysa herkes şunu da biliyor; o gemi artık su alıyor... Kaptan yalan söylüyor....
Mustafa Keser istek parçaları seslendirmeye devam ediyor. İzleyiciler memnun, saz ekibi ihya olmuş, istek parça gönderenler halinden memnun...

İşte  bunları ben de 2017 Nisan'da yazmışım. 
Sonra ne mi oldu?
Pandemi ortaya çıktı ve insanlar yanak yanağa poz vermeyi bıraktı bir süreliğine :)
Ama yalan dolan yine devam ediyor her şey sahte bir hale büründü maalesef sosyal medyada 
Oysa 8-10 yıl önce ne kadar da güzeldi buralar
Tabi o zamanlar dutluktu buralar dutluk...


19 Ekim 2021 Salı

blog yazmak mı instagramcılık mı

Sosyal medya hem çok güzel hem de birazzzzzz tehlikeli!!! Siz ne dersiniz? Çocukların kullanımından bahsetmeyeceğim, biz yetişkinlere olan etkilerinden kendi deneyimlerimden örnekler vermek istiyorum sadece. Biliyorsunuz birçok sosyal medya sitesinde aktif olarak bulunuyorum. İnstagram sayfam, youtube kanalım, facebook sayfam var.... Aslında o kadar da çok değilmiş :)


2013 yılından beri de blog yazıyorum. Kendi internet sitemde deneyimlerimi paylaşıyorum. O zamanlar buralar dutluktu demeden geçemeyeceğim maalesef... Takipleşir, yorumlar yazar ve okurduk. Evet yayınlarımızı okurduk! Şimdilerde okunma oranları da düştü maalesef. Eskisi gibi yoğun olmasa da yazmaya devam ediyorum. Burada görsel değil içerik yani yazı daha önemli. Her zaman blogların çok daha güçlü olduğuna da inanıyorum. 

İnstagram'ın yeni çıktığı zamanlar tutmaz o der, blog yazmaya devam ederdik. Sonra İnstagram öyle bir tuttu kiiiii bloglar geri planda kaldı. O dönemde hızla yükselen hesaplar, yeni girenleri görünmez kıldı. Sonra hashtag olayı patladı gitti! Sahte hesaplarla popülerlik kazanmayı da burada ele alamayacağım çünkü çok derin bir konu onu da başka zaman konuşalım.

Buraya da 2014 yılından bir fotoğraf ekleyeceğim, İnstagram ile tanıştığım yıllardan eski bir fotoğraf koymak istedim. Tablette kurduğum instagramdan bir selfie :)

blog yazmak bademlebuduk


İnstagram'a rakip olacak diye bir snapchat çıktı ki düşman başına! Neyse ki anlık hikaye özelliğini instagram hemen ekledi de snapchat de rafa kalktı çok şükür. 

Velhasıl kelam artık sosyal medyada İnstagram'ın borusu ötüyor. 

Ben de instagram sayfası açtım tabi taaa o zamanlarda... İnstagram ile bir dargın bir barışık ilişkimiz devam ediyor. Neden derseniz orada paylaşım yapmak ile burada yapmak arasında dağlar kadar fark var bence. 

Blog yazarken çok daha fazla emek harcıyorsunuz. Düşünüyor, derliyor ve yazıya döküyorsunuz.

Blog okur kitlesi çok daha üst düzey -benim fikrim- 

Blogda sizi takip eden sizin yazılarınızı, dilinizi beğeniyor ve özellikle girip bakıyor. 

İnstagram hesabı olan herkese her paylaşımınız alakalı ya da alakasız görünebiliyor. 

İnstagram paylaşımlarında herkes hedef kitleniz... Tüm dünya!

Kitle yazıya değil, görsele odaklanıyor. 

İnstagram paylaşımları çok çabuk tüketiliyor.

Paylaştığınız şey 1 saat içinde geçmişte kalıyor... 

Puffffff çabucak tüketiliyor.

Oysa blogda 'ipek kirpik yorumlarım' 'hamilelere söylenmemesi gerekenler' yazım 'Eminönü Şark Han gezisi' yıllar geçse de güncelliğini koruyor ve hala çok okunuyor. 

İnstagramda ne kadar duygu düşünce anlatsanız da insanlar yine görsel ile ilgili yorum yapıyor. Okumuyor!

Neyi nereden aldın, link var mı, nereye gitmiş bakayım, yine çok güzel vs instagramın muhabbeti bu ve bana uymuyor!!!

Aslında benim kırılma noktam takip etmesini istemediğim tanıdıkların da beni takip etmesi ile oldu -maalesef-
Siz ne kadar takma, görme, engelle deseniz de yapamıyor ve her paylaşımda onları da düşünüyorum. Bu da benim eksiğim, ne yapacağımı ne yapmam gerektiğini bilmiyor ve sadece bekliyorum. Ben de bunu aşacağım, zaman sadece biraz zaman... 









30 Ekim 2020 Cuma

99 depremi / 2020 İzmir depremi

Bugün saat 15 e doğru İzmir Seferihisar civarında deprem oldu. Bursa, İzmir, İstanbul civarında da hissedilen depremle ilgili haberleri okurken 99 depremi geldi hemen aklıma. 

izmir depremi İstanbul depremi


Siz 99 depremini nasıl yaşadınız? Deprem sırasında ben uyanıktım ve bilgisayar başında oturuyordum. Neyse ki İstanbul’da değildim ancak Bartın’da da depremi epey kuvvetli hissedildi. 

Depremden birkaç gün önce gök yüzünde büyük bir olay yaşanmıştı. 11.Ağustos.1999 Çarşamba günü saat 14:20’de gerçekleşen güneş tutulması nedeniyle yaklaşık 9 dakika kadar alaca karanlıkta kaldık. Çöplük gözle izlenmesi tavsiye edilmemişti, kırtasiyelerden röntgen filmi benzeri gözlüklerden almıştık ve Bartın da bu doğa olayının en iyi izleneceği yerler arasındaydı. Ben de izledim tabi ki bu yüzlerce yılda bir olabilecek bu tutulmayı. Bu doğa olayı ile depremin bağlantılı olduğu ve olabileceği de çok konuşulmuştu. Benim üniversite sınavına girdiğim sene 99 

Hatta belki de o sırada İstanbul Üniversitesi’ni kazandığımı öğrenmiştim, hatırlamıyorum şimdi. (henüz öğrenmemiştim, yazının sonlarında İrem'den bahsedeceğim size, yazdıkça hatırladım) 

Daha 1 hafta dolmadan 16’yı 17’ye bağlayan gece saat 03:01 de merkez üssü Gölcük olan 7.4 şiddetindeki deprem ortalığı yerle bir etti! 45 saniye sürdü ama sanki saatlerce sürmüş gibi!

Ben o gece uyanık ve bilgisayar başındaydım. Sarsıntıyı duyunca önce korktum ve deprem hiç aklıma gelmedi. O akşam da pek adetim olmadığı halde korku filmi izlemiştim. Sarsıntıyla bilgisayar başından kalkıp yatmaya doğru giderken salondaki masaya takıldım, kapı eşiğine geldiğimde dengem bozuldu. O sırada zaten elektrikler gittiği için ben iyice korku filmi içinde gibi hissettim kendimi. Karanlıkta bir şekilde yatağa ulaştım. O anda yeğenlerim uyanıp ağlamaya başladı ve akabinde ev telefonu da çaldı kapandı. Ablam uykudan uyanıp çocuklar korkmayın sadece elektrikler gitmiş diyerek fener açtı odalarına ya da mum yaktı hatırlamıyorum. Ben hala korku filminde olduğumu, kabus gördüğümü düşünüyorum bu arada! O yüzden de hiç bir şey söylemeden korkuyla yatmaya devam ediyorum. 

Ev telefonu tekrar acı acı çalıyor. Gelen telefonda deprem olduğunu, dışarı çıkmamızı söylüyorlar. O anda şoka girerek kendimizi dışarı atıyoruz. Çocuklar yarı uyku halinde olduklarından üşümesinler diye meydanda araç içinde uyumaya devam ediyorlar. Radyolar çalışmıyor! Telefonlar çalışmıyor! 

Babam, ablam, sevdiklerim İstanbul’da... Çok zor şartlar altında ve ertesi gün ulaşabildik! 


Liseden sınıf  arkadaşım depremde hayatını kaybetmiş. Annesi ile beraber İzmit’te yatılı misafirliktelermiş. O kadar çalışkan, hırslı ve başarılı idi İrem; sınav sonuçlarını bile göremeden vefat etti. İrem hep aklımdadır, Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun. Hem onun hem de diğer kayıplarımızın.

Bugün 30.Ekim.2020 Cuma günü saat 14:51 de 6.9 büyüklüğünde deprem! Şu an bir yandan haberleri takip ederken yıkılmış binaları izliyorum. Özellikle eski binalar hatta kamu kurumlarının binaları bile büyük hasarlar almış. Canlı yayına bağlanan uzman depremin dikey olduğunu söyledi, fay hatlarını nasıl etkiler, artçılar kuvvetli olur mu bilemedim. Takipteyim.

Bir yandan koronavirüs, diğer yandan da deprem ne yapmalı ne etmeli! Bazı uzmanlar da bu gece evlere girilmesin dedi canlı yayında!!!

Koronavirüs var içeri gir, deprem var dışarı çık ne hale geldik 






11 Aralık 2019 Çarşamba

üç kız kardeş

Bugün küçük ablamın doğum günü 🎁

Bu vesileyle hem ablamın yeni yaşını kutlamak hem de ablalarıma bir not yazmak istedim. Son derece anlık bir karar aslında bu yani planlı bir şey değil bu yazı fikri...


Ablası olanlar beni anlar, küçük kardeş olmak büyük şanstır. Hatta benim gibi iki ablanız varsa çifte şanstır. Bir yerlerde okumuştum; “sizi dünyada annenizden sonra sizi en çok seven kadına abla denir” diyordu. Ablalarıma sormak gerek aslında ama bence doğru :)
Bade de zaman zaman serzenişte bulunuyor: keşke benim de ablam olsaydı diye!!! Teyzelerine de çok düşkün demek ki aramızdaki sevgi bağını Bade’ye de aktarabilmişiz. O da bu sevgiyi yaşıyor.

Bir tanesiyle 9 diğeriyle 11 yaş fark aramda... Yıllar geçiyor, yaş alıyoruz hepimiz de... Çözemediğim şey şu ki onlar gittikçe gençleşiyor ben ise büyüyorum... Nasıl oluyor yahu :)))


Evin en küçüğü olarak şımarıklık halkımı kullanıyor ve fotoğraflara da yansıtıyorum:)) Evin en küçüğü olmak da çok güzel.
Nice mutlu senelere canlar
Sevgiler saygılar

11 Şubat 2019 Pazartesi

aile zamanı İstanbul-Kırşehir-Bartın-Samsun

Son zamanlarda aile buluşmaları ve akraba günlerinden kareleri kaybetmemek ve dönüp bakıp hatırlamak için buraya eklemek istedim. Belki siz fotoğraflardaki insanları tanımıyorsunuz ama bir nebze de olsa aile ve akraba kavramlarını zihinde canlandırmak, kim bilir belki bir telefonla akrabaları aramak, seslerini duyup hal hatır sormak için vesile olur. 


Unutmamalı bu dünyadaki tek servet ailedir. Bu dünyada sırtınızı dayayabileceğiniz hep güvenebileceğiniz tek şey ailenizdir. 

İstanbul gezisi için Kırşehir'den gelen dayım, yengem İstanbul'da ilk durak olarak bizi seçmişti. Çok memnun olduk. Aynı şehirde yaşayıp çok sık görüşemediğimiz kuzenlerle de bir araya gelmek harika oldu. Yeni yıl öncesi büyük aile fotoğrafları bize anı kaldı...







Ablamı Bartın'da ziyaret ettik... Sürpriz doğum günü kutlamam ve pastam, unutulmayacaklar arasına girdi bile! Kardeş, aileden kalan en değerli mirasmış...



İstanbul'da İzmir'den gelen kuzenler ve yeğenlerimle eski İstanbul turu yaptık. Sömestr tatilinin unutulmaz günlerinden biri oldu...



Babayı iş yerinde ziyaret etmek, hem de kuzenlerle bol sürprizli oldu.  Bade'nin mutluluğu :)


Amasya'dan Samsun'a gittik. Amaç tabi kar görmek idi :) 
Badecik babaanne ile kar topu oynadı, teleferik seyahati yaptı veeee kızakla kaydı bol bol... Unutulmayacaklar arasında :)
 Normalde çok rüzgarlı olan Ladik Akdağ o gün günlük güneşlikti. Bade montunu bile giymedi çoğunlukla :)




Kırşehir'e iade-i ziyareti tabi ki erteleyemezdik :) Dayıları, teyzeleri evlerinde ziyaret ettik. Kabir ziyaretlerimizi yaptık. Teyzeme de gittik ancak hiç fotoğraf çekemedik... Sizce neden? Tabi ki Berke bir dakika bile durmadı :/ Yol yorgunu oldu herhalde :) 







Sağlıkla, güzellikle, mutlulukla kalın, sevgiler.




14 Aralık 2018 Cuma

2018’den anılar

İnsanın yanında ilaç gibi insanlar olmalı
Ağrılarını dindiren, ilaç gibi gelen❣️









 her günümüz kıymetli🥰🥰 👭  bu da burada dursun 

9 Aralık 2017 Cumartesi

çamaşır suyu zararları

Uzun zamandır blogda mimlenmiyorum. Sevgili @annesirlari Gülderen'in sorusu üzerine çamaşır suyu hakkında ne düşündüğümü yazacağım. Eski günlerdeki gibi mimleri okumak da yazmak da çok keyifli olacak bence.  Çamaşır suyu ile epeydir mesafeliyiz, yani kullanmamaya çalışıyorum. Bir süre önce, çamaşır suyunun evde oluşturduğu tehlikenin farkına vardım.

blogger anne


Önceki yaz yine bir temizlik ve hijyen gününde banyoyu temizlerken bol bol çamaşır suyu kullanıp bir de onunla fayansları temizlerken soluyunca epey bir rahatsızlandım. Neyse ki çocuklar evde yoktu ve çok şükür ki ciddi bir sorun değildi benimki. Nefes almakta zorluk çektim, bir de üstüne öksürük! Biraz araştırdığımda içindeki asitlerin zararlarını, klorun etkilerini öğrenince çamaşır suyu kullanma alışkanlığını bırakmaya karar verdim. Evet alışkanlık diyorum çünkü annem de çamaşır suyu kullanırdı! Çamaşır suyu ile kaynatılan havlular, bulaşık makinesine eklenen kimyasallar derken biz temizlik konusunda epey zehirlenmişiz dedim. Üstüne üstlük sağlık kuruluşlarına da çamaşır suyu ve deterjan zehirlenmesi ile başvuran çok kişi olduğunu da okuyunca çamaşır suyu ile hijyen sağlamanın nasıl zararlı olduğunu anladım.. Çamaşır suyu içeriğindeki klor ve asitler sağlığımızı tehdit ediyor. Hele bir de kaynar su ile birleşip yoğun bir şekilde buharlaşırsa çok fena! Ki bu da sık yaptığım bir hata idi. İşte bunlar hep çamaşır suyunun zararları...

Kendimizi zehirlerken çocuklarımıza ve çevremize verdiğimiz zararı da düşünüyor muyuz? Kısa sürede pırıl pırıl olan lavabo ve tuvalet iyi hoş ama havada kalan toksik maddeleri solumak hijyen mi?   
Bir de çamaşır suyunun başka deterjanlar ile karıştırılması var ki çok fena! Hastanelerin acil bölümlerinde soluğu alanlar varmış. 
Geçen gün bir arkadaşımın bulaşık makinesini çalıştırırken içine konsantre çamaşır suyu boca ettiğini gördüm. Şok oldum. Sıcak su ile birleşen çamaşır suyu, bardaklar, tabaklar, tencereler... Bu resmen çamaşır suyu yemek gibi oluyor. Hemen arkadaşımı uyardım. Ama mikroplar kırılsın diye düşündüm dedi bana. Mikroplar gitsin diye kendimizi mi zehirleyeceğiz yahu!

Evlerde, ofislerde, kamuya açık alanlarda her yerde o kadar çok kullanılıyor ki... Bazen de istemsizce maruz kalıyoruz çamaşır suyuna. Ben yine de evimi çamaşır suyundan arındırdım, kullanmıyorum. Hijyen ise, temizlik ise kendimizi mi zehirleyeceğiz? Peki alternatifi yok mu acaba?  Ben yüzey temizliğinde sirke kullanıyorum son zamanlarda. Lavabolar için de bitkisel içerikli ürünler tercih ediyorum. 


Son olarak sizlere soruyorum: Çamaşır suyu kullanıyor musunuz? Ya da yerine ne kullanıyorsunuz? 






18 Temmuz 2017 Salı

kimselerin vakti yok

Sizin için bir gün, 24 saat yetiyor mu? Yetmiyor bana... Sabah uyandığımda akşam erkenden uyuyacağım derken gün içinde yapmayı planladıklarım, yapmak istediklerim tamamlanmamış oluyor çoğunlukla. Ben mi yetmiyorum, zaman mı az, benim yapmak istediklerim mi fazla derken bir gün daha bitiyor. 

''Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya'' 
anne olmak, anne blogger
Aslında minimum beklenti maksimum mutluluk öyle değil mi? Çocukların öz bakımları hariç onlarla özel zaman geçirmek istiyorum. Bade ile evcilik oynamak, Berke ile etkinlikler yapmak, gün içinde biraz kitap okumak, birkaç kişiyi aramayıp telefonda görüşmek, hatır sormak vs...
Hal böyle olunca koşturmaca arasında atladıklarım oluyor. Ne zamandır görüşmediğim arkadaşımı arayamıyorum, Bade ile istediği kadar oynayamıyorum. Ve tabi ki öncelik sırasına göre ertelenenler ertelenenler...

''Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya''
Durup ince şeyleri anlamaya, şükretmeye vaktimiz var mı? Kimi zaman aklımıza bile gelmiyor durup halimize şükretmek! Bazen birkaç mısrada, çoğu zaman okuduğum notlarda iki dakika uzaklara dalıyorum. Şükür ediyorum. Bu koşturmaca beni yorsa da şükür sebeplerim o kadar fazla ki... Geçen gün eskiden uyguladığım bir yöntem geldi aklıma: önüme bir kağıt kalem alıp yazmaya başladım. Beni o anda zorlayan şey neydi? Peki bunun ödülü neydi? Baktım ki artıları daha fazla! Daha çok şükretmeli daha çok sevmeliyim yaşadığım anı. Bunu fark etmek her zaman kolay olmuyor elbette ama yaşadığımız her an şükür sebeplerimiz o kadar çok ki... 
Hayatın ince detaylardan oluştuğunu hatırlamak, incelikleri görebilmek gerek. Beklentileri bir kenara bırakıp an'a odaklanmak... Keşke her zaman yapabilsek... Ben çoğu zaman unutuyorum bunları. Bugün önümde kağıt kalem yerine blogum ve yazdım içimden geçenleri. Okuduğum iki mısra bana bunları yazdırdı. Belki siz de okuduğunuzda kendi şükür sebeplerinizi hatırlayacaksınız. Belki ben unuttuğumda ya da kendimi güçsüz hissettiğimde açıp okuyacağım, kim bilir?




10 Temmuz 2017 Pazartesi

Babalar Günü Hatırası 2017

2017 yılının da anneler ve babalar günü geçti hayırlısıyla. Bizim için çok çok özel programlar yapılmaz böyle günlerde. Eşim de ben de çok üzerinde durmayız o günlerin. Desem deeeee içten içe bir kutlama bekliyoruz ikimiz de, itiraf edelim.

anneler günü

Bu yıl babalar gününde Ankara'da idik. Yıllık izin başlangıcında ilk durak Ankara oldu. Amasya'ya gitmek için yola çıkmıştık ki aracımız arızalandı. V kayışı koptuğunu fark edince hemen servisi aradık. Araç servise, biz de misafir olduğumuz eve geri döndük. Yine çok şükür ki merkezden fazla uzaklaşmamıştık.
Aracın hazırlanmasını beklerken Ankara'nın meşhur Dikmen Vadisi'ni de gezelim dedik. Özel günler için fotoğraf çekimlerinde çok tercih ediliyormuş. Gelinleri de parkta görünce tamam dedik, ışık güzel! Yolculuk hali, hemen birkaç fotoğraf aldık.
anneler günü

Anneler gününde ise kahvaltıya gitmiştik. "Muhlama" sosyal medyadan görüp takip ettiğim ve lezzetlerini merak ettiğim bir mekandı. Sabah 9 gibi anneler günü kahvaltımız başlamıştı. Malum bizim çocuklar erken uyanıyorlar. Gerçekten güzel bir yer imiş... youtube/bademlebuduk videomuzu izleyebilirsiniz. Bade kahvaltıdan sonra dolma bile yedi! Canım kızım dolma sever...

Özel planlar yapmadan, spontane kutlamalar ile geçiyor bizde bu gibi günler. Eskileri yad ediyor, hatıralarımızı canlandırıyoruz. Öyle süslü sözcükler ile sosyal medyadan kutlamasak da bize her gün babalar günü, her gün anneler günü :)))






30 Mayıs 2017 Salı

kimsenin yoluna taş koymayın

Kimsenin yoluna taş koymayın! O taş döner gelir sizin karşınıza çıkar, net. Kimilerine göre maalesef ya da kimilerine göre iyi ki böyle, yaşattığını yaşamak hayatın ta kendisi...



Herkesin bir egosu vardır, olmaması zaten mümkün değil. Mesele onu iyi yönetebilmek, kimsenin hakkına girmemek. Atalarımız ne güzel söylemiş: gün olur, devran döner... Bir sabah uyanırsınız, bambaşka bir hayatın, maceranın içinde bulursunuz kendinizi. Hayat size nasıl sürprizler hazırlıyor bilemezsiniz, bilemeyiz. Ancak çok iyi bildiğimiz bir şey var ki, kul hakkı yememeliyiz.

Kişisel hırslarınız ya da -geçici- başarılarınız için bir başkasının başarısına mani olmayınız. Sizin için büyük bile görünse maddi kazançlar, başarılar için çevrenizdekileri harcamayınız. Siz engel olup onu alt ettiğinizi sansanız bile Allah onun karşısına öyle kapılar açar ki siz bile imrenmekten geri kalamazsınız. Üç günlük dünya için eşi dostu, arkadaşları, kişileri harcamayın. Sizin koyduğunuz taş o kişiye mani olur, onu üzer, kazancından eder de siz kazanırsınız; ancak o taş yarın bir gün sizin yolunuza çıkabilir bunu unutmayın. 
blogger anne

Sizin yolunuza taş da konsa sessiz kalıyorsanız unutmayın; konuşmak bir ihtiyaç olsa da susmak da bir cevaptır, anlayana.
Sessiz kalıyor olmak da bir cevaptır işte, anlayana... Siz siz olun dürüstlüğünüzden, kişiliğinizden ödün vermeyin; şartlar sizi ne kadar zorlarsa zorlasın... Az iş olsun, temiz olsun yeter ki diyebilmeli... Hırslarınız için, kazanç elde etmek için, geçici hevesler için insanları ezip geçmeyin, kimsenin yoluna taş koymayın...

"Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardeşçesine"
Nazım Hikmet





27 Mart 2017 Pazartesi

Blog Yazarak Kazanmak

Blog yazarak para kazanmak hakkında Google'a sorduğunuzda size pek çok sonuç getirecektir. Benim yazım da bu sonuçlardan bir tanesi. Ancak öncelikli amacınız ''para kazanmak'' ise ya da para kazanmak için blog yazmak istiyorsanız diğer yazıları okumanızı öneririm. Ben blog yazarak kazanabilecekleriniz hakkında yazacağım...

blogger anne, blog açmak, blog yazmak

Özellikle son zamanlarda ünlü olmak, para kazanmak, hediyeler almak için açılan blogları siz de benim gibi sıklıkla görüyorsunuzdur diye düşünüyorum. 18.02.2013 günü bu amaçları düşünmeden sadece ''anı biriktirmek'' amacıyla açtığım blogum sayesinde pek çok şey kazandım. Keşke daha önce blog açsaydım dedim hep... Neden mi?

Blog yazarak kendi özel alanınızı yaratabilirsiniz.

Blog adresiniz sizin özel alanınızdır. Kendinizi ifade ettiğiniz, sorular sorduğunuz, anlatmak istedikleriniz için dilediğiniz gibi kullanabildiğiniz alanınız. En başta blog adresinizin adını siz belirlersiniz zaten. İçindekileri de siz oluşturur, geliştirirsiniz.


Blog yazarak anılarınızı canlı tutabilirsiniz.

Seneler öncesinden gezilerimizi bloga yazarak dönüp bakmayı çok severim. Hatta kızım 3-4 yaşında iken yaptığımız gezileri de blog sayesinde dün gibi hatırlıyor. Arada bir blog arşivini karıştırmak çok keyifli... İlk düşen diş, özel günler, seyahatler blogda muhafaza ediliyor.


Blog yazarak bilgi birikiminizi artırabilirsiniz.

Bir konu hakkında yazmadan önce uzmanların yazılarının okumak, kitap tavsiyelerini değerlendirmek sizi konu hakkında bilgi sahibi yapar. Kendi deneyimleriniz ile harmanlayıp yazıya döktüğünüzde sizin yaşadıklarınıza benzer şeyler yaşayanlar yazınızdan daha çok keyif alacaktır. Belki de bir kişinin tam aradığı şeyi siz yazmış olacaksınız, kim bilir?


Blog yazarak yeni arkadaşlar kazanabilirsiniz.

Blog yazmaya başladığım günden beri pek çok kişiyle tanıştım. Çoğu sanal alemde olmak üzere pek çok kişiye dokunabiliyor olmak, yorumları okumak bana çok şey kattı. Yaşadığım bir sıkıntı yada hamilelik dönemi hakkında yazdığımda sorunların ve sıkıntıların bana özel olmadığını görmek, yalnız olmadığımı bilmek beni rahatlatıyor. Aynı konuda farklı bakış açılarına sahip kişilerin yorumları da benim için çok değerli. Sağlam dostluklar kurabilirsiniz. Çocuklarınızla aynı yaşlarda çocukları olan kişilerle inanılmaz güzel bilgi ve deneyimler paylaşabilirsiniz. Siz arkadaşlık ederken çocuklarınız da sosyalleşebilir. 


Blog yazarak yeniliklerden çok daha kolay haberdar olursunuz.

Benim gibi televizyon seyretmeyen biriyseniz reklamlarla da ilişkiniz yoktur. Yeni çıkan bir ürün yada kitap hakkında mail kutunuza günde onlarca ileti düşebilir. İlginizi çeken davet ve lansmanlara katılarak hem bilgi sahibi olabilir hem de sosyal ağınızı genişletebilirsiniz. 


Blog yazarak içinizi dökebilirsiniz.

Yazı yazmanın rahatlatıcı etkisini bilirsiniz. Ben de okul yıllarından beri defter tutar, aklıma geldikçe yazardım. Mutluluğumu, sevincimi, sıkıntılarımı kağıda dökerdim. Artık bloga yazıyorum. Ben samimi oldukça gelen yorumların samimiyeti beni daha da mutlu ediyor.

Blog yazarak pek çok şey kazandım. Arkadaşlıklar, bilgi, sadık okuyucular, sosyal ortamlar ve elbette tecrübe... Her şey pespembe değil tabi ki; sosyal medya denince hiç bir şeyin göründüğü gibi olmadığını da bilmeli. Tatlı tecrübelerin yanında arada ufak tefek de acı tecrübeler yaşadım. Ancak kazandıklarım, kaybettiklerimden çok daha fazla olduğu için blog yazmaya devam ediyorum.   Dediğim gibi, yazmak bana iyi geliyor...


blogger anneler, blog yazarı olmak

Eğer size de iyi geliyorsa yazmak ve anılarınızı biriktirmeyi seviyorsanız maddiyatı düşünmeden sıfır maliyetle blogunuzu açın derim... Sonrasında zaten diğer şeyler gelecektir....
Pek çok tanıdığıma, üniversite öğrencisine, anneye de destek olmuş, onları yeri geldiğinde yüreklendirmişimdir bu konuda. Sizin de blog açmak konusunda sorularınız olursa bana her zaman yazabilirsiniz...
Eğer ki önceliğiniz para kazanmak ise en başta da belirttiğim gibi diğer yazıları okuyup yola çıkmadan önce iki kez düşünün derim... 
Bir proje olarak şöyle bir profil sergileyeyim, iki yazı yayınlayayım, sosyal medyada aktif olayım, davetten davete koşayım, para kazanayım şeklinde hareket ederseniz samimiyetiniz eksik kalır. Maalesef böyle...
Profesyonel olarak blogger olmayı meslek olarak seçmek istiyorsanız yanlış yazıyı okudunuz, diğer sitelerden seo vs bilgilerini alabilirsiniz.  




13 Şubat 2017 Pazartesi

canım kızım 7 yaşında

Canım kızım Bade'm 7 yaşında!!! 6.Ocak.2010 Çarşamba günü sabah 08:30 civarı Ethica Hastanesi'nde Bakırköy'de dünyaya açtın gözlerini... Benim gözlerimi de anne olarak açmamı sağladın. Dokuz ay boyunca beni anneliğe hazırladın. Sayende anne olmanın keyfini yaşadım canım kızım.

                           
İlk aylarda biraz sıkıntı yaşasam da hamileliğim rahat geçti. Bol bol temiz hava aldım, yürüdüm. Karnım burnumda çalıştım, araç kullandım. Hem de aktif bir şekilde içeride, dışarıda çalıştım seninle. Belki de bu yüzden arabayı ve gezmeyi çok seviyorsun bebeğim.



Ben seninle anne oldum, baban seninle baba... Biz de seninle bir aile olduk. Bir yaşına gelene kadar uykusuz geceler, yaramazlıklar, ara sıra huysuzluklar derken sen bize, biz de sana kısa sürede ayak uydurduk. Tatil planlarımıza, iş seyahatlerimize katıldın, çok da iyi performans gösterdin. 
Bir yaşından sonra çanta sevdası başladı sende. Kolunda çantan, elinde bebeğin bir gayretle yürüdün meleğim. Anaç ve korumacı bir kişiliğin varmış meğer... 
Bu yıl daha da bir büyüdün gözümde! Abla oldun! Ablalık sana çok yakıştı. Oyuncak bebeğini taşırken mutluluğun, evcilik oynarken bebeklerine mama yedirmen, onları uyutman senin ne kadar da tatlı bir abla olacağının işareti imiş meğer...



Sen benim tatlı minik -en iyi- arkadaşım, dostum, sırdaşım oldun. Moralim bozuk olsa senin gözlerine bakıp 'aman boşver'' dedim ben sana. Seninle mutlu olmanın keyfini çıkarmaya çalıştım. 
Eğer evde bir şeyler yaptık ve ben yorulduysam ''hadi anne dışarı çıkalım, havamız değişsin'' dedin sen bana hem de daha 3 yaşında iken!
Seninle bol bol oyun oynadım. Doyasıya... Neredeyse iki yıldır çok fazla bebek ve evcilik oynamıyoruz ama farklı şeyler yapıyoruz artık. Kitap okuyoruz, dans ediyoruz, sohbet ediyoruz bol bol... 

Beraber kek yapmak, bulaşık makinesini boşaltırken bana yardım etmen, saçlarını taramak, en sevdiğin yemeği hazırlamak beni ne kadar çok mutlu ediyor bir bilsen...



İki farklı doğum günü partisi organize etmeye çalıştım sana bu yıl. Sürpriz partimizi gerçekleştirebildik sadece... Hava şartlarından dolayı diğer partimiz iptal oldu. Sürpriz parti senin için gerçekten çok güzel oldu, komşularımız ve arkadaşların geldi.  İnstagram @pinkpartyconcept Özlem hanımdan edindiğim bu güzel balonlar ise seni mutlu etmeye yetti bile. Hatıra fotoğrafların, yeniden çıkacak olan dişlerin, güzel gülüşün ve yeni yaşın kutlu olsun canım kızım.
                          




Seninle beraber her şey çok keyifli. Gülen yüzün, tertemiz kalbin dünyamızı aydınlatıyor. İyi ki varsın. 
Babana ''iyi geceler'' dedikten sonra bana gelip ''babamla bir şey konuştuk, özel'' demen, ona gidip en çok onu sevdiğini, bana gelip en çok beni sevdiğini söylemen ne tatlı...
Seni her zaman, her ne olursa olsun hep çooooook seviyoruz.
Anne olduğunu da görelim, oyuncak bebeklerine teyzelik yaparken bebeklerine baktığımız gibi gelecekte mutlu yuvanda da seni ve evlatlarını sevelim.







27 Ocak 2017 Cuma

çalışma hayatından sonra evde hayat

Günler yavaş, yıllar hızlı geçiyor derler ya, ben de onu yaşıyorum sanki bu aralar. Kurumsal hayattan ayrılalı neredeyse bir yıl olacak! Sanki daha dün ofise gidiyormuşum gibi geliyor bana. 12 yıllık iş hayatım bundan tam bir yıl önce sona erdi - şimdilik... Kurumsal hayattan ev hayatına geçiş kimi zaman sancılı kimi zaman da keyifli oldu benim için.


Liseden sonra ara vermeden direk üniversiteye başladım ben. Çok istediğim bölümü kazanamamış olmama rağmen İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Maliye Bölümü ile eğitim hayatıma devam ettim. Üniversitede dersler çok iyi gitmeyip, okul da bir sene uzayınca evlilik planlarımızı ertelemeden okulun 5. yılını bitirdiğimiz yaz evlendik biz. 
kurumsal hayat bitince

Evlendikten bir hafta sonra çalışmaya başladım. Evde ne yapılır bilmem ben diyordum o zamanlar. Hatta bazı arkadaşlarım evlendikten sonra çalışma hayatlarına ara verdiler. Sebep: evime alışayım! Bunu ise hiç anlayamadım!!! Ben evlenip evime alışamadan çalışma hayatına adım atmış oldum. Maddi durumlar, tecrübe olmaması vs nedeniyle küçük bir şirkette çalışmaya başladım. O zaman aldığım maaş ev kiramızın yarısı ediyordu! Düğün, ev eşyaları gibi hiç bir konuda borcumuz olmamasına rağmen evin geçiminden BİZ sorumlu idik. Aileler gerekeni yapmış, iş bize düşmüştü...
Çok da sevmediğim halde çalışmaya devam ettim. 
Oradan ayrıldıktan sonra daha kurumsal bir yerde, büyük bir holding bünyesinde çalıştım. 
Üçüncü işim ise 10 yılı devirdiğim özel bir şirket oldu. Şimdilik de son işim oluyor kendisi :)


İkinci bebeğin gelmesi ve kızımın ilk okul birinci sınıfa başlaması sebebiyle çalışma hayatıma ara verdim. İyi mi yaptım?



  • Birinci sınıf gerçekten çok önemli! Kızımın okul hayatının ilk yılında onun yanında olmak ve derslerinde yardımcı olmak istedim. Çok da iyi yapmışım. İşten gelip ödevlerle ve kızımla ilgilenmek hiç de kolay olmayacaktı... Okul toplantıları, gösterilerine katılamayacaktım... Ki bu konuda blogumda pek çok kez yazdım bir çalışan anne olarak yaşadıklarımı...
  • Bebeğimi kendim büyütmek istedim. Badem kızım 11 aylık olana kadar da evdeydim. 11 aydan sonra bebeğimi bırakıp işe gitmek çok zor gelmişti. Hele de bir başkasına bebeğinizi emanet etmek!!! O zaman şartlar bunu gerektiriyordu... Neyse ki Allah karşımıza iyi insanlar çıkardı... Evet hala destek alıyorum bebek bakımı, ev işleri için...
  • Kardeşin ailemize katılmasıyla büyük çocuğun daha çok ilgiye ihtiyacı olduğunu kabul etmek gerek.
  • Bir de merak vardı bende :) Evde olsam nasıl olur, evde hayat nasıl? benim evlilik hayatım ile çalışma hayatım eş zamanlı başladığı için evde olmak nasıl olur bilemiyorum. İş değiştirme dönemlerinde -ki bu iki kere oldu- bir hafta evde kaldım, o da iş görüşmeleri ile geçti. 

Merakımı henüz gideremedim. Ben ne zaman çalışmasam, evde olsam ya karnımda bir bebek (doğum izni) ya da kucağımda bir bebek oldu :)
Berke de biraz büyüdükten sonra belki merakım gider :) 
kurumsal hayattan sonra annelik


Evde olan bebeksiz, çocuksuz hanımlar, evde hayat nasıl? 

Kahvaltıdan sonra şöyle ayaklarınızı uzatıp, çay kahve içerken kitap okuyup fonda da sevdiğiniz müzikleri falan dinleyebiliyor musunuz? Size bir misafir gelecek ise günler önceden küçük küçük hazırlıklara başlayabiliyor musunuz? Benim bu hazırlıklar hep son dakika oldu şimdiye kadar, şimdi de bebekle ne kadar olursa o :)))
Bugün de bir iş yapmayayım bari, bütün gün yatayım falan diyebiliyor musunuz? Merak ediyorum yorumlarınızı yazar mısınız?

25 Ocak 2017 Çarşamba

Elif'ten haberler

2017 yılının ilk haftasında instagram hesabımdan duyurusunu yapmıştım, Ocak/2017 itibariyle Baby&You dergisindeyim. Her ay dergide yeni bir yazı paylaşacağım.

bademlebuduk

Herkese kocaman bir merhaba diyerek yazıma başladım. Neler var yazıda neler? Ocak ayı boyunca Baby&You dergisi 22. sayfada okuyabilirsiniz. Biraz ipucu verecek olursak;


...Anne olmak kolay değil... Bazı günler kendimi bir karmaşanın ortasında görüyorum. Sabahları okula hazırlanan Bade ile kahvaltı bekleyen, oyun isteyen Berke ve bir de işe gidecek olan eşim!!! Çocukların eğitimi, okulu, beslenmesi, sosyal hayatı derken bazen ufak molalar ve kendimi  iyi hissettiren uğraşlar yine, yeniden güç kazanmamı sağlamaya yardımcı oluyor. Anne olduktan sonra hem iş hem ev hem de sosyal hayatımı aktif olarak değerlendirmeye çalıştım. Blog yazmak da bunlardan bir tanesi. Anılarımız birikiyor...Yazılarımda hayatımızdan kesitler ve deneyimlerimizden bahsediyorum. Bir uzman veya bilir kişi olarak değil, iyisiyle kötüsüyle yaşamın ta kendisi.  Kimi zaman da içinden çıkamadığım konular için yazıyorum. Okuyuculardan güzel yorumlar alıyorum. Bazı yazılarımda ben onlara fikir veriyorken bazılarında da onlardan gelen yorumları değerlendiriyorum. Hayatın paylaştıkça güzel olduğuna inanıyorum. Çeşitli seminerlere, eğitim toplantılarına katılıyorum. Yenilikleri takip ediyorum. Tabi ki öğrendiklerimi ve değerli bulduklarımı paylaşıyorum...


bademlebuduk

Peki size neler neler anlatacağım???
Deneyimlerimizi, sevinçlerimizi, dikkatimizi çekenleri... İki çocuklu hayatı, çocuklarla yaşadıklarımızı...
Anne olmadan önce de bir hayatımız vardı ama değil mi? Bir kadın olarak güzellik ve bakım önerilerimi de paylaşacağım.

Şubat sayısında görüşmek üzere...